Johan praat met...

Rita &
Nadine

Revalidatiecentrum 't Veld



Wat mag ik noteren aan jullie vroegste herinnering ? 
Nadine:
De doop van mijn jongste broer, ikzelf toen net 3 jaar oud. Ik dacht ze mijn broer met de doopkaars in brand staken. Ik huilde hysterisch. Blijkt , na 40 jaar, dat niemand de oorzaak van mijn snotteren snapte. Tot ik, zoals gezegd veertig jaar later, bij het bekijken van de familiefoto's de herinnering ophaalde.   

Rita: 
Soms mochten we tijdens de kleuterklas in de schooltuin spelen. Daar keek ik erg naar uit. Alsook naar de knutselles, de geur van Pritt doet me er steeds aan denken hoe fijn ik knutselen vond. 

Wat maakt jullie ongelukkig ? 
Rita:
Mensen die mistevreden zijn. Klagers in ons land die kankeren en foeteren over de kleinste zaken die mislopen. En steeds anderen, vaak onbekenden, aanwijzen als schuldigen.  
 Als de mensen rondom je gelukkig zijn, heb ik zelf weinig nodig om tevreden door het leven te gaan. 

Wat is jullie dierbaarste bezit ? 
(eensgezind)
Je dichtste familie. Partner, kinderen.  

Nadine :
We hadden hier een collega Dora, intussen met pensioen, die het mooi uitdrukte. “Kinderen geven je levenslang”.  

Wat is jullie favoriete geur ? 
Rita :
Pritt ? Nee, mijn favoriete parfum. (lacht) En de houtlucht natuurlijk.
Vorige week, bij de Hubo in de houtafdeling, heb ik mijn neus echt open getrokken.
Heerlijk, telkens opnieuw.

Nadine:
Vanille en jasmijn. Gezellig thuis in de zetel met wat geurkaarsjes.
Romantiek voor 50plussers. 

Wat is de belangrijkste les uit jullie leven ? 
Rita:
Dat zijn toch wel pittige vragen. Zijn ze wel bedoeld voor de kermis ? 
Ik ben een perfectionist, en rond de leeftijd van vijftig begin je te beseffen dat niet alles perfect kan en moet zijn.  

Nadine:
Tevreden zijn met de kleine dingen. Niet gans de dag en nacht piekeren.  

Wat is jullie grootste angst ? 
Rita:
Terminaal ziek worden. Mijn man en mijn kind moeten achterlaten. 

Nadine:
Dat een gezinslid ernstig ziek wordt. 

Hoe willen jullie herinnerd worden ? 
Rita:
Hier op kantoor hebben we een foto staan van Els. Helaas overleden, amper 40 jaar oud. Ja, van mij mogen ze ook een foto op 't Veld uithangen. Mijn job hier is immers een groot stuk van mijn leven. 

Wat is jullie favoriete zintuig ? 
Rita:
Dat is een vaak terugkerende vraag. Wat zou je verkiezen, blind of doof ? Ik zie graag de dingen, maar dan zou ik muziek missen. Ik zing zeer graag. Thuis zing ik alles, en hier op
't Veld ben ik actief betrokken bij het feestcomité. Eenmaal per jaar maak ik voor de vriendenkring teksten op bestaande liedjes. K3, Tina Turner. Zeer uiteenlopend ja, maar geen probleem. Op YouTube heb ik mijn eigen favorietjes. Mijn man …. speelt gitaar in een band, 'Six with a Lady', en vraagt me regelmatig om mee te spelen. Tot nu toe blijft zijn vraag onbeantwoord.  

Nadine:
Zien. Ik heb een buurman gehad die blind werd door suikerziekte.
Blind worden op latere leeftijd, daar mag ik niet aan denken. 


Wat was jullie ergste job ? 
Nadine:
Geen ! Ik werk hier meer dan dertig jaar. Sinds ik afstudeerde. Tevreden dat ik hier heel wat kinderen mag helpen. En dit in een bijzonder goede, unieke, collegiale groep.  
 
Rita:
Voor 't Veld ging ik mee met mijn vader, Robert, om elektriciteit te leggen, ik hielp hem ook in de administratie.
In 1988 begon ik hier dan. Kan ik me een betere werksituatie inbeelden ?
Nee. Ik hou van het contact met ouders en kinderen. Ik voel me hier goed. 

Hoe komen jullie tot rust ? 
Beide:
Met een glaasje rode wijn. 

Nadine:
Het kan hier behoorlijk stressy, hectisch, zijn. Vijftig collega's en minstens tweehonderd kinderen. Elk schooljaar, bovendien, verandert het merendeel van de bezoekers. 
Maar een goed boek doet wonderen. Ik lees momenteel:
'Duizend Schitterende Zonnen' van Khales Hosseini. De Amerikaanse schrijver van Afghaanse afkomst. Ik ontdekte hem met zijn prachtige roman 'De Vliegeraar'. In de kringwinkel vond ik nog 2 van zijn boeken. 

Rita:
Nadine leerde me om een boeiend boek vast te pakken. Ik was, ben, eerder een televisiekijker. Katalogeer ons maar als huismussen. Het hekken sluiten en chillen, bijkomen. Ook al gaan we zeer graag op reis. 

Welke bestemmingen ? 
Nadine:
Let op. We gaan niet samen op reis. 'Nie thope hé'
Ik krijg de smaak te pakken. Mijn dochter Janne, als studente aan de Arteveldehogeschool uit Gent, werkte in Nepal en Maleisië, mijn nichtje Lise werkte in Gambia.
Telkens ging ik hen achterna. Dit smaakt naar meer. 

Rita:
Met de tent door de natuurparken in Amerika. Maar het moet niet altijd ver zijn. Dichtbij, jaarlijks naar Goes. Zeeland, onze tweede thuis. 



Op jullie laatste avondmaal. Wie nodigen jullie uit ? 
Nadine:
Rita hé. (bulderlach) 

Rita:
Als ik de fles helemaal wil leegdrinken, zal ik Nadine niet uitnodigen. (ambiance)

Wat gaan jullie dan serveren ? 
Rita:
Veel Spaanse aperitiefhapjes, de tapas. Maar zeker geen orgaanvlees. Geef mij maar een walking diner. 

Nadine:
Mijn man Patrick , is prima kok. Ik laat hem meestal kiezen, en wordt hij serveert vaak vis. Zelf hou ik enorm van de Oosterse keuken met overheerlijke smaken, geuren en kleuren. Geef me maar een Thaise curry.

Wat is jullie grootste ontgoocheling ? 
Rita:
Ik trek me al die aanslagen aan. We bouwen alles op. En hop, in één beweging, met één bom wordt alles vernietigd. Vaak met weerloze slachtoffers. Altijd met broze burgers als benadeelden. 

Nadine:
De onverdraagzaamheid. Over de vluchtelingen wordt zo snel een oordeel gevormd. Tegen dat je alles achterlaat moet je al diep zitten. Stel je voor, op een wrakkig bootje je toekomst tegemoet, hangend tussen leven en dood, onbekende bestemming. Dit is jawel, een moeilijke discussie.   
In Gambia, een overvloed aan taxi's, weinig toeristen. Eerst de rit betalen, daarna kunnen ze pas diesel tanken. Met onze afdankertjes, gsm's en oude auto's.
Onze vuilnisbak in Afrika. 
En ja , hier moeten we veel betalen en bijdragen. Maar, we kunnen het nog. Ginds wordt dit een totaal ander verhaal. Wat voor ons basis is , is ginds luxe. 

Welke muziek mogen we van jullie verwachten op radio HaHa ? 
Rita:
We kiezen goeie, populaire muziek. We zorgen voor ambiance, geef ons maar de kracht om de kermisganger op de rommelmarkt te amuseren.  

Nadine:
Wilt iedereen die betrokken is én was bij ons revalidatiecentrum op kermiszondag
komen supporteren!

© Aartrijke Leeft 2020   -  Webdesign: Bram Steenkiste