Johan praat met...

Martine
Delanghe

Uitgewken Aartrijkenaar


LA DESTROUSSE

Tussen Aix-en-Provence en Marseille

Wat is jouw vroegste herinnering?

Potverdorie, die vraag meteen! De beste of de slechtste herinnering? Weet dat mijn vader Elie, vanaf eind november, me altijd vertelde dat hij bang was van de Sint. Hij had zogezegd kattekwaad uitgespookt en zou zich voor de Sint verstoppen. Op een dag vond ik, nog goedgelovig kind, een koffer met zijn verkleedkledij. De mysteries van een misschien wel herkenbare stem, van zijn afwezigheid elke avond van de eerste decemberdagen, van het al dan niet herkennen van de smoelen van mijn vader en van Omer Cobbaert waren meteen opgelost. De koffer moest vlug dicht en ik kreeg er nog een pak rammel bovenop. Weg was mijn fantasie rond Sinterklaas en Zwarte Piet.

Wat is jouw dierbaarste bezit?

Andréa en Loïc, mijn twee kinderen. Onze zoon Loïc, volgende week 33, woont hier en houdt toezicht op de goede werking en onderhoud van liften, kranen en dergelijke, kontroleren of alles volgens de normen is . ‘Dreetje’ wordt 27 eind dit jaar. Zij woont in Modena, Italië. Zij studeert er geschiedenis, master van meer specifiek het Oude Rome, in Bologna.

Wat is jouw favoriete geur?

Met mijn gedachten zit ik nu meteen in de Aartrijkse Brugsestraat. De fresia’s en de bloemen en planten van moeder Angela. Subtiele vleugjes parfum en sprankelende kleuren. Het symbool van onvoorwaardelijke liefde. Die bloemen in mijn ouderlijke tuin. Pure weemoed, herinneringen aan mijn dorp.

Wat is jouw favoriete kleur?

Ik heb geen speciale voorkeur. Maar schrijf maar op, jeansblauw. Jeans draag ik elke dag.

Wat is jouw muzikaal topnummer?

Moeilijk. Weet dat ik blijf hangen in de jaren 60 en 70. ZZ Top, de mannen met de zonnebrillen en de lange baarden. Amerikaanse rock met Gimme All Your Lovin’. Daarnaast de Rolling Stones. Maar schrik niet, de beste slow blijft Eloïse van de Britse Barry Ryan.

Wat is jouw levensles?

Profiteer van het leven, het is zo al kort genoeg, en als het kan , nooit opgeven, al is dat soms moeilijk ….

Wat is jouw favoriet zintuig?

Horen. Vanaf de eerste minuut van mijn ochtend zet ik de radio op. Nostalgie of Joe. Digitaal altijd,met focus op de jaren 60 en 70.

Hoe kom je tot rust?

Met een goeie roman. Hier vind je vooral historische romans. De Zeven Zussen van Lucinda Riley liggen nu op de boekenplank. Ik ben nu bezig met de tweede, het leven van dochter Ally ..

Naar wie stuur je een uitnodiging voor jouw laatste avondmaal?

Al mijn moaten van de Bende van Jonkhove krijgen een uitnodiging. Moet ik namen noemen? De ‘Cockjes’, Luc Benoot, Dirk Tyteca, Johan Casier, Arianne Pollet, en Erik Dekeyser, Mano, De Aelters 😊 ik wil niemand vergeten … en uiteraard ook m’n familie !! Man, man, man. Op 7 juli zit ik welgeteld al 36 jaar in Frankrijk. En toch zal ik mijn Aartrijkse roots nooit verloochenen.  

Wat serveren we aan tafel tijdens dit laatste avondmaal?

Stoofvlees met frietjes. Minstens om de veertien dagen pruttelt dit hier in de keuken. Als ik bezoekers vraag wat ze willen eten krijg ik meestal stovers als antwoord.

Wat is jouw grootste ontgoocheling?

Dat ik moet stoppen met roken, en dat ik dit voorlopig niet kan. Maar het moet. Ik hoest zwaar en diep. Gelukkig rook ik niet meer binnenshuis. Maar ik ga stoppen, hoe lastig dit ook wordt. Voor mijn gezondheid en voor mijn portemonnee. Ik geef je de sleutel om terug te keren in jouw bestaan.

Naar welke periode keer je terug?

Mag ik kiezen? Naar toen ik 25 was. Vrij zijn, vrij leven en geen verwachtingen, geen verplichtingen. Maar nee, kleine correctie. Met de teletijdmachine naar toen ik 24 was. Zalig, hemels,toen was ik nog niet getrouwd.

Wat is tenslotte jouw guilty pleasure?

Een frisse, getapte Jupiler met een perfecte schuimkraag. Ik durf er meer dan 1 drinken. En zo meteen op de Kawasaki genieten van een zondags motoritje. Rekening houdend met de voorschriften hier in Frankrijk zullen we ons vandaag beperken tot maximum 100 kilometer.

Tot binnenkort?

Eerst corona uitschakelen. De pandemie is nog niet voorbij. En, eenmaal de grenzen open trek ik naar mijn dochter in Italië. Pas eind dit jaarzouden we naar België willen komen, broer Lucien in Merendree en mijn zus Rita in Wijnendale, de nichtjes …... eventueel moest zus An kunnen overkomen van Zweden ........... we zien nog wel :) Hou jullie allemaal gezond hé. En vooral, verlies de moed niet. Hoe moeilijk en hoe lastig het ook kan zijn.

© Aartrijke Leeft 2020   -  Webdesign: illegalgraphics.be