Johan praat met...

Eddy
Pollet

Oud Aartrijkenaar


Uitgeweken naar Australië

Verpleger



Wat is jouw vroegste herinnering? 

Ik was, zegt men, drie jaar oud. Thuis hadden we een Ford Taunus. Pa parkeerde die altijd zonder handrem, in versnelling en met de sleutel in het contact. Je raadt het al. Ik kroop als peuter achter het stuur, startte de motor en reed pardoes tegen ons huis. Gelukkig was er weinig schade aan voertuig en gevel. En nu nog zie ik hoe mijn vader hals over kop naar onze auto toeliep. Kattenkwaad is me nooit vreemd geweest. Tot ergernis van onze familie en school. 

Wat is, tot nu toe, jouw gelukkigste moment?

Ik beschouw me als redelijk gelukkig. Droevig zijn helpt je niet vooruit. En elke dag ben ik gelukkig met het opkomen van de zon, en het ondergaan van de maan. 

Ik ben in het reine met mezelf. Ik probeer mensen eerlijk te behandelen, zoals ik zelf graag behandeld word. Ik ben al lang ben niet meer praktiserend, en jawel zoals iedereen in Aartrijke gelovig opgevoed. Die universele waarden zijn me bijgebleven. Rijk word je daar niet van, wel gelukkig. 

Wat was je eerste gedachte deze ochtend? 

Ik stond vandaag op met een zere kop. Gisteren, zaterdag met een twaalftal vrienden in onze schuur genoten van bier. Geef mij maar een lekkere, frisse, blonde uit Queensland. Terug in Aartrijke zou ik meteen bij Muls, tegen zondagmiddag, een perfect getapte Jupiler bestellen en proeven. 

Wat serveren we op jouw laatste avondmaal? 

Het zal je niet verbazen. Kroketten met een goeie, grote steak of koeientong met paddenstoelen. Wat ik zeker ook laat klaarmaken zijn vers geplukte boontjes, met veel ajuinen, gebakken in boerenboter. 

Wie verwacht je dan aan tafel?

Mijn vijf zussen, Magda, Katrien, Hilde, Sabine en Sofie en twee broers Jan en Dries. Ja, aan mijn naaste familie hecht ik enorm veel belang. Daarnaast ‘mien maoten’, Mark Vulsteke, Rik D’Hulster en Franky Vanneste, Schipper en een paar Kozens en Kozijnen, Neven en Nichtjes. 

Wat is jouw muzikaal topnummer? 

Sympathy For The Devil van de Rolling Stones. Keith Richards is een muzikaal wonder, pure virtuositeit. Gelukkig heb ik ze al tweemaal gezien, in Rotterdam en in Brisbane. Ook nu nog gaan we naar Live Music evenementen. 

Voor wie jou niet kent? 

Mijn jeugdjaren spelen zich af op de boerderij in de Ichtegemsestraat. Toen ik twaalf was ging ik helpen in de smisse van Daniël Devos. En op mijn vijftiende startte in het Eernegemse slachthuis. Welteverstaan als vakantiejobber. Ik studeerde verpleegkunde in het Heilig Hart in Roeselare. Daar kregen we ook de gelegenheid om vrijwilligerswerk te doen na onze opleiding. Ik vertrok naar Ruanda in ‘83. Dan volgden bijna 5 jaren in het Torhoutse Rembertziekenhuis. Daarna vertrok ik, op 2 oktober ‘88, richting Arabië. Op reis in Kenia, juni ‘89, leerde ik mijn toekomstige vrouw Lisa kennen. Zij kwam uit Adelaide. 

We trouwden op de Belgische Onafhankelijkheidsdag, jullie Nationale Feestdag, in 1992 in KeyWest Florida. Na Arabië trokken we een vol jaar op reis. Met onder ander New York, de Arctische Oceaan (JL Noordelijke Ijszee) , Kaap Hoorn (JL Chili). Onmiddellijk daarna emigreerde ik naar Australië. Hier werk ik nu als verpleger in het Gold Coast University Hospital. We tellen ongeveer 1100 bedden op twee plants. Mijn afdeling is de neurochirurgie.  

Wat is jouw favoriete geur? 

Sinds jaar en dag, Patchouli. Ik weet het. Jij denkt nu wellicht aan de hippies. Maar ik denk terug aan mijn jeugdjaren.  

Wat is jouw favoriete kleur? 

Zwart. Ook al leerde ik op de schoolbanken dat zwart geen kleur is. Metaalzwart geniet mijn voorkeur. En dit vertaalt zich in mijn zwarte Harley en mijn zwarte Toyota Kluger. In de ene schuur staan 4 auto’s en 2 moto’s, waaronder een Mercedes van het jaar ‘74 en een Riley van 1951. 

Hoe kom je tot rust? 

Met muziek of met een goed boek. Een drietal boeken liggen hier altijd klaar. Deze ochtend heb ik nog gelezen in ‘Say Nothing’. Een boek vol angst, verraad en wraak in Ierland. 

Wat is jouw guilty pleasure ? 

Sorry, je weet nu al dat ik neurochirurgie werk. En daar word ik geconfronteerd met zware verkeersongevallen en trauma’s. En toch rij ik graag eens rond de 180 kilometer per uur, met de moto. Ik rij eerst een uurtje naar het Westen en kom dan op loodrechte wegen zonder verkeer. Ja, we tellen in kilometers zoals jullie dit doen, maar we rijden links. 

Wat is jouw favoriete zintuig?

Mijn zicht. Mocht ik blind worden, dan verlies ik wellicht mijn levensdrang.  

Wat wou je, als kind, worden?

Boer of verpleger. 

Wanner weende je voor het laatst? 

Bij de begrafenis van mijn vader. Gelukkig is hij oud geworden en was hij tevreden met zijn leven. Ik ben trouwens geen grote bleiter. Beroepshalve word ik vaak geconfronteerd met de dood. Het went niet, maar ik hou afstand. Empathie zonder sympathie. Anders ga ik er zelf onderdoor. 

Wat is jouw grootste angst? 

Ik ben niet angstig, ik ben ook niet bang voor het levenseinde, de dood. Maar als ik mag kiezen, word ik later niet graag dement of zoals eerder gezegd blind. 

Wat is jouw slechte gewoonte? 

Ik drink graag een pint. En veel te lang rookte ik. In België Bastos en Belga, hier Marlboro. Hier kost een pakje bijna 25€. 

Wat doe je in jouw vrije tijd? 

Ik heb 3 hectaren land en 3 schuurtjes. Noem mij maar een echte doe-het-zelver. Buiten heb ik gras en bos, wat kruiden, sla en tomaten. Wat doe ik dan met 3 schuurtjes? Ik heb een muziekschuur, een houtschuur en een ijzerschuur. Onze hond Buddy vraagt ook nog wat tijd. Vergeet ook de opvoeding van mijn twee zonen niet. Mijn jeugd indachtig. Jack wordt 25 in juli en werkt als technieker voor zware camions. Ari is er 22 en studeert verpleging. En daarnaast hou ik nog ontzettend veel van reizen. 

Wanneer kom je terug naar Aartrijke? 

Terug? Enkel oversteken naar mijn dorp en terug naar Australië. En, wellicht worden de maatregelen naar aanleiding van Corona hier niet onmiddellijk versoepeld. Doordacht wordt het wachten, zoals overal bijna, op een doeltreffend vaccin. Ik zal je verwittigen. Dan drinken we samen een goeie pint op de platse. Maar doe ze allemaal nu de groeten. 



 

© Aartrijke Leeft 2020   -  Webdesign: illegalgraphics.be