Johan praat met...

Arianne
Pollet

Uitgeweken Aartrijkenaar
Hallifax, Canada 

bedenkingen in de quarantaine

februari 2021


Wat is jouw vroegste herinnering?

Van Aartrijke? Of in het algemeen? Och ja, mijn dorp Aartrijke. Mijn ouders, pa Remi en ma Maria, hadden een boerderij in het dorp. En, ik herinner me zeer goed dat ik maar al te graag in de stallen stond met de dagverse biggetjes rondom mij. Die geur van een nest varkentjes, hun roze wangetjes, en jawel, het bezorgd knorren van de kersverse zeugen. Nu is dit niet meer in te denken. Een hofstede midden Aartrijke, aan het begin van de vroegere Dorpsstraat, nu de Eernegemsestraat. De loodsen van vleesgroothandel Dekeyzer en de pluimveeslachterij van de familie Aelter situeerdenen zich in de buurt. Mijn ouders hadden destijds varkens, koeien, een Vlaams trekpaard en een boomgaard. In De Leegte gingen we fietsen en ravotten met o.a. buurmeisje Marijke Dekeyzer en vooral met mijn nog steeds dierbaarste vriendin Lieve Aelter.

Deze ochtend dacht ik nog aan Aartrijke. Indertijd gingen we touren op zondag met de moto. Eerst zat ik altijd achterop bij vrienden. Maar ik was nogal zelfstandig en raakte dit snel beu. Een Harley Davidson werd mijn eerste en enige moto. Indertijd verkenden we dikwijls het Vlaamse land en omstreken tijdens de weekends.

Wat is jouw dierbaarste bezit?

Mijn dierbaarste bezit? Wat een moeilijke vraag! Mijn kinderen waarschijnlijk, he. Ik heb twee zonen. Loi, 27 jaar oud. Noah, de tweede is, 24. De oudste studeerde sociologie en filosofie maar gaat later dit jaar, in september, terug naar school. Hij wil per se iets doen met zijn handen. Wellicht gaat hij in de metaalwerken zijn handigheid uitspelen. De jongste wil graag in Toronto of Montréal psychologie studeren. Weet je, we hebben een zeer moeilijke periode achter de rug. Zes jaar geleden is mijn man, Wallie overleden. Wij, de achterblijvers, hebben het niet makkelijk gehad. Maar, we hadden mekaar. Ik ben mijn zonen eeuwig dankbaar. Met drie, samen sterker.

Wat is jouw favoriete geur?

Bedoel je een parfum of een natuurlijke geur? Ik heb een absolute voorkeur voor Scandal van Jean Paul Gautier. En in de natuur smelt ik voor de geur van een Lelietje-Van-Dalen. Vaak herken ik die geur ook in parfums. Het zijn overigens prachtige bloempjes die- eenmaal zichtbaar in mijn tuin aanwezig- het einde van de winter aankondigen. Want, de winters, met de korte dagen en lange nachten, zijn hier echt wel lang. Gelukkig kan ik hier elke dag in het park met mijn hond Daisy wandelen. Het is een reddingshond, 3 jaar en een half oud, uit Kaboel, Afghanistan.

Welk kleur verdient jouw voorkeur?

Ik antwoord meteen, geel. Geel, kleur van de zon. Geel maakt me gelukkig. Dit kleur geeft me een boost, richting zomer.

Hoe kom je tot rust?

Wandelen in de vele, grote wandelparken van onze regio. Elke dag opnieuw. En met de pandemie komt werkelijk iedereen naar buiten. Verse lucht pakken, vriendelijke mensen ontmoeten, de groei en de bloei van onze schitterende natuur bewonderen. Elke ochtend omstreeks kwart over zes sta ik in het naburig bos. Goed om mij op te laden richting hospitaal, waar ik in de logistiek op de spoed werk. Mijn uitwijking naar Canada is toch wel de goeie beslissing geweest in mijn leven. Iedereen staat hier ook met twee voeten in de natuur. Bovendien een warme samenleving. Vredevol gaan alle culturen hier met mekaar om. Die mengeling aan etniciteit zie je duidelijk in elke straat.

Favoriete muziek?

Vroeger volgde ik gitaarles, maar ik hoor van alles graag, inclusief klassiek. Ook alternatieve muziek lust ik. Jazz en blues kunnen me bekoren. Mijn speellijst is afhankelijk van het moment, van het gevoel van de dag.

Wat is jouw favoriete zintuig?

Zien is uitermate belangrijk. Meer dan horen. Als beeldend kunstenaar zijn mijn ogen mijn trouwe instrumenten. Nu leg ik me vooral toe op tekenen. Eerder maakte ik vooral kunst uit voorwerpen, die ik een twee leven gaf. Deconstrueren en reconstrueren. Oude schoenen hergebruik ik maar al te graag in mijn kunst. Op mijn achtenderstigste herbegon ik met studeren, met een Bachelor of Fine Arts van de Nova Scotia College of Art and Design University als bekroning. Ik volg heel wat kunstenaars, van de Vlaamse Primitieven tot hedendaagse kunstenaars - laat ze maar de revue passeren. Mijn eigen kunst liep goed, tot aan het overlijden van mijn man Wallie. Ik heb me toen moeten herpakken, mijn eigen leven terug op de rails zetten. Hopelijk kan ik me later terug volledig toeleggen op mijn eigen kunstpraktijk.

Wat is jouw grootste ontgoocheling?

Zoals ik al liet vermoeden, de dood van mijn echtgenoot. Ik ben daar nog niet over. Wellicht ben ik er nooit over. Je probeert zoiets tragisch wel een plaats te geven. In de voorbije jaren probeerde ik vooral sterk te blijven voor mijn kinderen.

Wat is jouw favoriete vakantieland?

Ik hou erg van Frankrijk. Maar, Cuba geef ik toch meer punten. Ook al omdat ik graag Spaans spreek. Sluit me niet op in een superluxe resort, met werkelijk alles inbegrepen. Maar geef me maar Havana, waar het leven zich afspeelt op de straat. We hadden een week lang een B&B, eigendom van een dokter geboekt. Zo hadden we elke dag onze lokale gids. Super! Misschien ga ik dit jaar wel terug. Als de vaccinatie vlot verloopt. Want hier leeft de gedachte dat Europa eerst aan bod zal komen. Maar al te graag zou ik in oktober of november terug naar Aartrijke komen, naar ma en pa, de rest van familie en een aantal naverwante vrienden. Hopelijk is het tegen dan veilig om te reizen.

Welk gevoel heb je bij het dorp Aartrijke ?  

Nostalgie. Ik heb geluk. Ik ben kind aan huis in twee werelden. Ik spreek nog zeer goed Nederlands, alhoewel ik er nu en dan, meer en meer een Engels woord tussen smijt.

Jouw laatste avondmaal?

Ik eet zeer graag sushi, bijvoorbeeld. Maar ik ga voor iets warm, een huisgemaakte pizza met garnalen, feta, zwarte olijven en pijpajuinen, met een Caesarsalade. Maar als laatste avondmaal zal ik dit zelf niet klaarmaken. Koken is iets wat ik graag doe maar die avond geef ik wel instructies om dit op mijn manier klaar te maken. In het glas heb ik graag een glaasje bruisend water, een San Pellegrino, supergoeie smaak. De wijn, eentje gemaakt van de Garnacha druif, misschien wel Australisch, drink ik graag aan tafel. En het pintje achteraf mag een Mill Street Organic uit Ontario zijn. Ja, food pairing is actueel en boeiend.

Wie ga je uitnodigen?

Mijn kinderen, Loi en Noah, plus hun geliefden. Lieve Aelter, mijn beste vriendin, en haar gezin. Mijn vrienden Daniel, Arthur en Carole. Mijn ouders, broer en schoonzus en hun zonen en vriendinnen ook natuurlijk. Ik zou nog heel wat mensen willen inviteren eigenlijk - hoe meer hoe liever, is mijn motto.

Waarin ben je uniek?

Ik ben vriendelijk en stel graag iedereen op zijn gemak. Dat is mijn sterkte op de spoedafdeling. Niet meegaan in een crisis, geen angst zaaien, waar mogelijk de rust brengen. De kalmte bewaren. Empathisch handelen.

Wat mis je uit Aartrijke ?

De warme bakker, met vers brood, de eierkoeken, de patisserie. Hier, in Canada, worden we overspoeld door de supermarkt. Eenmalig per week naar de winkel, alles frigo en diepvries in. Rendement boven alles, ambacht in de hoek. In de USA is die markteconomie nog feller, nog harder. Ik heb goeie herinneringen aan de verse, warme, unieke smaken van Roose, Decorte en Verschaeve.

© Aartrijke Leeft 2020   -  Webdesign: illegalgraphics.be