Johan praat met...

Eric
Roose

Aan de ijzeren muur in de USA 

Op de grens met Mexico

El Paso, Texas





Wat zijn jouw vroegste herinneringen ?
Ik ken jouw stijl en ook jouw vragen. Regelmatig kijk ik namelijk naar de website van Aartrijke Leeft. Dus, heb ik mij wat voorbereid. Ik dacht meteen terug aan de kleuterschool bij zuster Bernadette. Het klikte met haar, wellicht wel wederzijds. Wat minder ging het in het eerste studiejaar. Vraag me niet meer naar de naam van de leraar. Maar die pakte op een keer zeer hardhandig de haren vast van Napoleon Verleye. Die strenge, toch wel brutale aanpak vergeet ik nooit. En dit zou nu zeker niet langer getolereerd worden, ook al had Napoleon wellicht kattenkwaad uitgehaald. Ook Didier Defloo zat bij mij op de schoolbanken. Na het eerste leerjaar trokken Didier en Napoleon naar een andere school. Een van mijn beste maten was Patrick Devriendt uit de Hoge Rokers. Tijdens de grote vakantie of op woensdagnamiddag ging ik daar wel eens ravotten. Feitelijk was er altijd een groep van de platse, en een groep van de boerenbuiten. Geert Janssens zat ook in mijn klas, en als we samen naar huis kwamen op de fiets na schooltijd, bergaf, halverwege links in de Noordstraat, kochten we altijd wat snoep . En een keer toen ik nog een kleuter was stapte ik van de schoolbus bij de familie Deroo in de Brugse Heirweg, wat wel wat paniek bij mijn wachtende ouders veroorzaakte. 

Wat is je dierbaarste bezit ? 
Het enige wat ik bezit is mezelf. Het dierbaarste is mijn gezondheid. Verder, mijn vrouw Veronica, gediplomeerd verpleegster maar nu baas ‘madre de la casa’ in ons huis ‘que es su casa”, mijn zoon Eric Odiel en mijn dochter Désirée Naomi zitten diep in mijn hart, maar zijn geen bezit. Mijn dochter is verpleegster in onze stad. Mijn zoon studeert hopelijk straks af in Leuven als ingenieur electronica informatica. Als Belg zit hij aan de KUL bij de internationalen, omwille dat zijn Nederlandse taalkennis zeer miniem is. Zijn moedertalen zijn Engels en Spaans. Ook ik woon hier al 30 jaar. Destijds kwam ik naar hier voor een jaar. 

Wat is de favoriete geur ? 
Mijn geurzin is niet zo fameus ontwikkeld. Maar ik hou vooral van de geuren uit mijn tuin. Geef me maar de rozen in volle bloei. Alles groeit en bloeit hier wel heel goed zolang het maar water heeft. Maar dit jaar noteerden we in februari zeer uitzonderlijk koude temperaturen (-16C) en alles is met wat vertraging in gang geschoten. 
Welke muziek geniet jouw voorkeur ? 
Feitelijk ontdekte ik laat de muziek. Maar ik hield wel van Meat Loaf. De Amerikaanse rockzanger met zijn monsterhit Paradise by the Dashboard Light. Maar die dateert al van halfweg zeventig. Begrijpbare, verstaanbare rock. En natuurlijk de populaire muziek van Whitney Houston, Olivia Newton-John, Mexicaanse pop, etc... Mijn hechte schoolvriend, op het middelbaar, Dirk Vandelanotte luisterde liever naar alternatieve nummers . 

Wat mag ik noteren als de levensles ? 
Be good, do good. En doe een goeie daad vooraleer dit gevraagd wordt. Pay it forward. Soms zeg ik hier in de fabriek tegen de gasten dat ze niet moeten wachten op een doofstomme drenkeling tot hij roept om hulp.  
Hoe kwam je in Texas terecht ? 
Ik begon te werken bij Siemens in Oostkamp, daarna naar hun research centrum in Erlangen Duitsland om vervolgens samen met mijn baas naar El Paso, Tx in Noord-Amerika te trekken. Via Siemens naar Siemens Automotive naar Continental Automotive en nu afgesplitst Vitesco Technologies. Veel naamsveranderingen en fabrieksverkopen maar hetzelfde werk, maar nu ben ik de verantwoordelijke voor veiligheid, gezondheid & milieu, fabrieksonderhoud en productie reserveonderdelen voorziening van de twee productie fabrieken in Mexico en een magazijn in New Mexico USA. We werken met ongeveer 3800 werknemers. En nu zeker hebben we onze uitdagingen met corona regulaties enerzijds en het kampen met tekort aan grondstoffen, electronische komponenten en kunststoffen voor de productie van onze producten. 

Hoe kom je tot rust ? 
Ik volg het Belgische en Europees nieuws op de voet, met de websites van de nieuwsredacties is dit nu bijzonder handig. Maar in het weekend vind je me steeds terug in mijn tuin. Ik cultiveer graag palmbomen en eiken. Niet om geld te verdienen, maar als pure ontspanning. Daarnaast kweek ik ook kanaries. En zo krijg ik de locals over de vloer om gezellig te babbelen, zonder tijdsdruk op zater- en zondag, want het is hier veel te warm om in de namiddag buiten te werken. Hier bij huis heb ik niet meer dan 1000 m2. Wat verder, op 250 kilometers (Wat dat eigenlijk nie zo ver is voor onze normen) heb ik nog een twaalftal hectares, nu omheind. Ik bewerk het land met de tractor om er later alpaca’s of wat ook te kweken. Vergis je niet. Het is hier droge grond, hoge woestijngrond tussen de 1000 en 1700 m hoogte, veel kun je er niet op verbouwen. Vroeger was deze grensstreek zeer groen, vruchtbaar. De kweek van koeien en schapen rendeerde. Maar de klimaatverandering is ook hier bijzonder aanwezig.  

Je laatste avondmaal ? 
Gisteren heb ik nog eens witloof met hesp in de oven klaargemaakt. Gestampte patatten, rode kool en boerenworst mag je mij altijd serveren. Bij aankomst in België opteren we meteen voor frietjes met een goeie frikandel zelfs mijn vrouw verlangt er naar als ze in België is. 

Wie nodig je uit ? 
Ik zou graag eens mijn kameraden uit het laatste middelbaar electro-mechanica terugzien. Mensen terugzien die ik al jaren niet meer heb ontmoet. 
Natuurlijk doe je mij met die vraag denken aan mijn familie. Mijn ouders Odiel Roose en Odiela Noppe zijn al overleden, alsook mijn broer Peter, Hij stierf, inmiddels 16 jaar geleden, in een arbeidsongeval in het slachthuis van Tielt. Maar mijn broers Lodewijk , Antoon en zus Marie-Therese zal ik ook graag uitnodigen aan mijn laatste dis. 

Wat is je grootste ontgoocheling ? 
Let nu op. De stakingen. Die werkonderbrekingen waarbij de gewone mens de dupe wordt. Het blokkeren van snelwegen bijvoorbeeld, zeer gebruikelijk in Mexico, veel minder in USA. De werknemer op weg naar of van zijn werk treffen. Diegene, minister of bedrijfsleider, die de betwiste beslissingen genomen heeft, ontsnapt aan de wegversperring. De kleine garnaal schaadt zijn compagnon. Zo ook bij onlusten of oorlogen. De mensen worden te vaak en te gemakkelijk gebruikt door anderen. 

Jouw favoriet vakantieland ? 
Nu is het enkel wachten op mijn pensioen. De kinderen zijn oud genoeg en hopelijk behouden we de gezondheid. Ooit wil ik terug naar Maleisië. Voor ik naar hier kwam, ging al mijn verlof naar reizen. We hadden toen verlof in overvloed, zijnde het jaarlijks verlof, de overuren en de compensatie uren voor onze avondopleidingen. Ja, eens in de USA veranderde dit snel. 
Maar nu heb ik ook 6 weken verlof, meestal gepland bij mijn vrouw haar geboorteplaats voor andere levensprojecten. En vroeger was dat ieder jaar België om de ouders en familie te bezoeken. Ik heb nu nog wel 7 jaar geduld om de wereld terug te veroveren en terug de Vlaamse rommelmarkten af te lopen voor curiositeiten die wij hier niet hebben. 









© Aartrijke Leeft 2020   -  Webdesign: illegalgraphics.be